Het begon in het Maagdenhuis: erfgoedtransformatie in het onderwijs

foto: http://www.facebook.com/RhodesMustFallMet veel aandacht volg ik de studentenprotesten en bezettingen van bestuurlijke centra van onderwijsinstellingen en universiteiten die momenteel op een groeiend aantal plaatsen ter wereld gaande zijn. Het betreft vooral een roep om meer transparantie, democratie en vooral ook een roep om gezien te worden als persoon, niet als statistische bijkomstigheid en kostenpost in het alom verspreide rendementsdenken, dat ook in het onderwijs de dominante stroming geworden lijkt te zijn.

Niet alleen het Maagdenhuis, het bestuurlijk centrum van de Universiteit van Amsterdam, is door studenten bezet. Ook bijvoorbeeld in onder meer Londen (London School of Economics en University of the Arts London) en Zuid-Afrika (Rhodes University) zijn studentenprotesten gaande.

Hoewel de directe aanleiding per onderwijsinstelling verschilt, is er toch sprake van een duidelijk herkenbare gedeelde noemer: onvrede over de manier waarop ‘het management’ de beweegruimte van de studenten probeert in te dammen, en de identiteit van de studenten inperkt binnen een niet meer als democratisch beschouwd geschiedkundig-economisch kader, waarin steeds minder studenten zich kunnen herkennen. Het gaat om een roep om nieuwe betekenisgeving en erkenning, buiten de traditionele bestuurlijke en historische kaders.

Zijn WIJ niet de universiteit, waarom moet dat onder de historische noemer ‘Rhodes’? vragen studenten in Zuid-Afrika zich af die helemaal niets hebben met de geschiedenis van Cecil Rhodes. Zijn WIJ niet de universiteit? vragen studenten zich af, die zich in Londen diep in de schulden moeten steken om erbij te horen. Zijn WIJ niet de universiteit? vragen studenten in Amsterdam zich af, wiens studie afgeschaft wordt omdat hij ‘onrendabel’ is, terwijl het bestuur zich slechts bezig lijkt te houden met vastgoedbeheer en het doen van onrendabele en ondoorzichtige financiële transacties. Waar gaat het om, het gaat toch niet om een eenheidworst-output, het gaat toch om het ontwikkelen van een breed scala aan individuele kwaliteiten, om mensen en betekenisgeving?

Kortom, de gedeelde noemer van de protesten komt overeen met een belangrijk idee achter The Rainbow Museum: het gaat om de kunst, niet om hoe duur het is, of het een goede investering is, wie het gemaakt heeft en of er een markt voor is. Gewoon lekker en kleurrijk schilderen, daar gaat het om. Daarvan word je gelukkig en gelukkige mensen zijn de beste ‘investering’ voor een maatschappij. Dat is pas rendement! Mensen die hun eigen keuzes kunnen, willen, mogen en durven maken. Creatieve mensen!

Vandaar dat ik namens The Rainbow Museum een kleine bijdrage aan de beeldvorming en mogelijke communicatie heb opgezet (ook omdat er nu als beeld een rood vierkant gebruikt wordt en dat vind ik zó beperkend, zó 20ste eeuw!): Occupy Rainbow.
Op Twitter: http://www.twitter.com/OccupyRainbow
Op Facebook: http://www.facebook.com/OccupyRainbow
De boodschap luidt: Think again!

foto: RhodesMustFall

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *